Arlt

Arlt – nazwisko dyrygenta, prawdopodobnie francuskiego, prowadzącego polski chór im. Feliksa Nowowiejskiego w Oignies we Francji. Zob. Chór im. Feliksa Nowowiejskiego w Oignies.

Bareham, R.

Dyrygent angielski, absolwent Royal College of Organists.

Barlow, Howard

Howard Barlow, (1892 Plain City, 1972 Danbury), dyrygent amerykański.

Berg, C.

Dyrygent

Bernhardt, O.K.

Dyrygent

Black, Frank

Dyrygent

Blackburn, Albert

Dyrygent

Bran, Anna R.

Anna R. Bran, dyrygentka działająca prawdopodobnie w Wielkiej Brytanii, związana z zespołem Kościoła Metodystycznego Waterloo (Waterloo Methodist Church), od którego otrzymała batutę w 1916 bądź 1918 r.

Brereton, W.J.

Dyrygent

Brooke, Lady

Bliżej nieznana dyrygentka

Brooke, Margaret

Margaret Brooke, zwana także Lady Brooke, królowa (rani) Sarawaku, żona radży Sarawaku

Brown, D.A.

Dyrygent

Chór im. F. Nowowiejskiego w Oignies

Chór im. F. Nowowiejskiego w Oignies (także nazywany Koło Śpiewacze „Chór Nowowiejski” itp.), chór powstały w 1924 r. w polskiej parafii w północnej Francji (sama parafia została założona w 1922 r.). Parafianami i członkami chóru byli polscy emigranci, na ogół górnicy przybyli do Francji z Westfalii po I wojnie światowej. Prawdopodobnie głównym repertuarem chóru były śpiewy kościelne wykonywane w parafii. W zbiorach Jana Stanisława Witkiewicza zachowała się batuta (nr JSW 23), podarowana dyrygentowi Arltowi przez członków chóru Nowowiejski w Oignies w 1929 r.

Clapp, Edward

Dyrygent

Clayton, J.W.

Dyrygent

Conway, D.R.

Dyrygent

Copeland, F.

Dyrygent

Cowen, Arthur

Dyrygent

Davenport, W.W.

Eyre, E.W.

Dyrygent angielski

Foster, John

Dyrygent

Gamble, F.

F. Gamble, dyrygent angielski

Gauthier, J.R.

J.R. Gauthier, dyrygent

Gerzabeck

Gerzabeck, dyrygent niemiecki

Goadby I.F.

Dyrygent

Górzyński, Zdzisław

Dyrygent

Griebe, Wilhelm

Dyrygent towarzystwa chóralnego "Oberspree"

Hagemann

Dyrygent

Hancock, Charles

Dyrygent

Harland, Harry

Dyrygent

Hormann, Carl

Dyrygent

Jackson, W.F.W.

Organista, absolwent Oxfordu

Januszewski, Antoni

Jones, J.

Dyrygent

Karn F.S.

angielski dyrygent z przełomu XIX i XX w., dyrygent chóru London College of Music, od którego otrzymał pamiątkową batutę.

Kirkland, J.P.

J.P. Kirkland, dyrygent

Koch, Carl

Dyrygent [batuta z synagogi]

Lemoine I.

I. Lemoine, dyrygent belgijski

Lisle, John

Dyrygent

Mankielewicz, Michał

Michał Mankielewicz (Monkielewicz), znany złotnik warszawski.

Marx, Wilhelm

Dyrygent niemiecki

Michałowski, Aleksander

Mikitiuczek, Mikołaj

Mikołaj Mikitiuczek (ur. w Węgrowie ok. 1891, zm. 28 VII 1949, pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Siedlcach), muzyk, dyrygent o znaczeniu lokalnym. W okresie międzywojnia dyrygował orkiestrą strażacką. W czasie II wojny poszukiwany przez gestapo. Jego batuta, podarowana przez córkę dyrygenta, zachowała się w zbiorach Muzeum Teatralnego w Warszawie.

Bibliografia: Informacje Katarzyny Wodarskiej-Ogidel (Muzeum Teatralne) na podst. m.in. informacji córki M. Mikitiuczka; strona internetowa cmentarza w Siedlcach: www.polski-cmentarz.pl/siedlce/grobonet/start.php?id=detale&idg=2023332&inni=0&cinki=1

Moniuszko, Stanisław

Stanisław Moniuszko (ur. 5 V 1819 w Ubielu k. Mińska, zm. 4 VI 1872 w Warszawie), wybitny polski kompozytor, dyrygent oper, orkiestr symfonicznych i chórów oraz pedagog.

Moodie, James

James Moodie, dyrygent działający w Szkocji pod konie XIX w. 

Newman, Ebenezer

Ebenezer Newman (Ebenezer Newman & Co.), złotnik działający w Londynie na przełomie XIX i XX w.

NIcholas, A.

Dyrygent

Paderewski, Ignacy Jan

Palmer, H.R.

Dyrygent

Parker, James

James Parker, dyrygent

Piotrowski, Michał

Quattrini, Jan

Jan Quattrini (ur. 13 V 1822 w Brescii we Włoszech, zm. 10 IV 1893 w Warszawie), dyrygent oper i orkiestr symfonicznych, flecista, pedagog. Wykształcony w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Mediolanie, w wieku zaledwie 17 lat został dyrygentem opery w Mantui. Do 1840 r. działał we Włoszech, następnie w Berlinie. Od 1843 r. działał w Warszawie, początkowo jako dyrygent trupy operowej Evasia Rocca występującej w Teatrze Wielkim, następnie zatrudniony tam na stanowisku dyrygenta chórów. W 1844 r. zastąpił Henryka Karola Litolffa (z jego aprobatą) na stanowisku głównego dyrygenta opery w Teatrze Wielkim, aż do objęcia stanowiska przez S. Moniuszkę. W jego bogatej działalności operowej, w której wiodącą rolę miała muzyka włoska, jest też wystawienie z sukcesem po raz pierwszy w Warszawie Halki Moniuszki i dyrygowanie na premierze 1 I 1858 r. Organizował także koncerty symfoniczne na cele dobroczynne, m.in. wielokrotnie występował jako dyrygent w Salach Redutowych na rzecz studentów Uniwersytetu Warszawskiego (świadectwem tego jest batuta podarowana mu przez wdzięcznych studentów, zachowana w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie). Założył Szkołę Operową przy Teatrze Wielkim, gdzie jako znakomity pedagog wykształcił wielu znanych uczniów. W 1891 r. ze względu na stan zdrowia zakończył działalność w operze, potem jeszcze pełnił funkcję dyrektora muzycznego w kościele Pijarów w Warszawie.

Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964

Rees, David

David Rees, dyrygent działający w Walii

Sheddon, W.

W. Sheddon, dyrygent

Sonnenfeld, Adolf Gustaw

Gustaw Adolf Sonnenfeld (ur. 19 IX 1837 we Wrocławiu, zm. 28 V 1914), dyrygent orkiestr symfonicznych, skrzypek, kompozytor operetek, wodewilów i baletów. Początkowo kształcił się w grze na skrzypcach we Wrocławiu (ówcześnie Breslau, Prusy), gdzie od 13 roku życia pełnił rolę skrzypka w orkiestrach. Od 1954 r. kształcił się w Lipsku w zakresie gry skrzypcowej i kompozycji. W 1857 r. przybył z orkiestrą Emanuela Bacha do Warszawy, gdzie pozostał do końca życia, stając się jednym z najpopularniejszych dyrygentów. Po latach grania w występującej w Warszawie orkiestrze legniczanina Beniamina Bilsego, założył własną Orkiestrę Warszawską, która z powodzeniem występowała w Dolinie Szwajcarskiej w Warszawie.
Publikował lekkie utwory pod pseudonimem G. Adolfson (np. Jadzia i Władzio na balu: zbiór tańców zupełnie łatwych dla dzieci i początkujących na 4 ręce na fortepian: op. 131, Warszawa [b.r.])
Bibliografia: L.T. Błaszczyk, Dyrygenci polscy i obcy w Polsce działający w XIX i XX wieku, PWM, Kraków 1964; Encyklopedia Muzyki, pod red. A. Chodkowskiego, Warszawa 2001, Encyklopedia Teatru Polskiego online: www.encyklopediateatru.pl/osoby/61489/adolf-gustaw-sonnenfeld

Spurr, J.W.

Dyrygent

Steel, Alfred

Dyrygent

Strauss, Johann

Trombini, Cezar

Veit, Heinrich

Waddell, John Spence

Dyrygent angielski żyjący na przełomie XIX i XX w.

Walther, Major

Dyrygent